‘Küçük şeylerle mutlu olmayı bilmek lazım’ gibi zırvalar vardır ya, işte biz aynen o laflardaki gibiydik. Küçük ama mutlu bi hayatımız vardı. Dolaptan kestiğim bi parça kaşar peynirine sevinirdi. Susadığı zaman götürdüğüm bi bardak suyun yüzünde yarattığı mutluluğu görmeniz gerekirdi beni anlamanız için. Sabahları sağlıklı olalım diye tek bi aspirini içip “Şimdi mükemmel olduk” diye salak salak sevinirdik. Bahar geldiğinde balkonu çevreleyen ağaçların yaprakları yeşerip her yer yemyeşil olduğunda dünyanın en mutlu ikilisi olurduk. İnsan burnuna Çin yağı sürüp uyuyacak diye sevinir mi? Bazısı seviniyormuş, o da bana denk gelmiş. Şans işi işte.

“Bu zalimler sofrasında yere düşen Dink değil, izzetimiz, namusumuz ve şerefimizdir"

kaynak: Radikal

İnsanın hâlâ eksik bir insan olduğunu hatırlatanlar dışında hiçbir şeye bu kadar tutkuyla bağlanmadı.

Geçenlerde gazetede bu konuyla ilgili yazdığım yazıdan sonra mail atmış okurlar; diyorlar ki, ‘İndir elini sayın yazar, akıllı ol, onlar sadece masum taş atan çocuklar değil, bu çocukları beslersek yarın kalkıp dağa çıkar, öbür gün de gelir bizi vurur.” Yahu ne kadar acayip bir durumdur bu; bu çocukları bu yaşta hapiste tuttuğun zaman esas o kurduğun senaryo olacaktır. Bu, ufacık bir mantık hesabı yapılarak varılan bir sonuç.

Sahiden anlaşılmıyor mu, yoksa kimse anlamak istemiyor mu?